پیام رهبر انقلاب بهمثابه پادزهر ایجاد دو قطبی میان میدان و دیپلماسی
رهبر انقلاب در پیامشان خواستار حمایت مردم از صحنه مذاکرات همچون حمایت از میدان نبرد شدند.
گروه امام و رهبری خبرگزاری تسنیم ـ مهدی خدایی: با برقراری آتشبس ۱۵ روزه بین ایران و جبهه آمریکایی ـ صهیونی بهمنظور برگزاری مذاکرات در کشور پاکستان، برخی از افراد شروع به مخالفت با تصمیم نظام در این خصوص کردند و در نتیجه زمزمههایی هرچند خفیف از ایجاد دوقطبی میان میدان و دیپلماسی بهگوش رسید.
این عده بیانیه صادره از سوی شورای عالی امنیت ملی را ـ بر خلاف اینکه چنین بیانیهای نمیتواند بدون کسب موافقت رهبر انقلاب صادر شود ـ کاشف از موافقت رهبر انقلاب با آتشبس و برگزاری مذاکرات بین ایران و آمریکا نمیدانستند و نوعی انتظار برای اظهار نظر رهبر انقلاب حضرت آیتالله سیدمجتبی خامنهای در این خصوص در آنها وجود داشت.
همزمان با شکلگیری چنین فضایی، چهلمین روز شهادت امام سیدعلی خامنهای فرا رسید و رهبر انقلاب پنجشنبه شب ۲۰ فروردینماه ۱۴۰۵ به همین مناسبت و همچنین در رابطه با مسائل مربوط به جنگ تحمیلی سوم پیامی صادر فرمودند که در بخشهایی از آن به مذاکرات پیشرو نیز اشاره شده بود.
این پیام به زعم نویسنده این یادداشت، هم انتظار و عطش افرادی که منتظر اعلام موضع رهبری درباره مذاکرات بودند را بهشرط نکته سنج بودن آنها پایان داد و هم به مثابه پادزهری علیه فعالیت دو قطبیسازها عمل کرد.
در ادامه به تحلیل پیام رهبر انقلاب با این نگاه میپردازیم:
رهبر انقلاب در این پیام «بناء بر مذاکرات با دشمن» را مورد اشاره قرار میدهند، اما پیش از آن به چند مسئله مهم مقدماتی اشاره میکنند. این مسائل که مبین «وضعیت کنونی طرفین مذاکره» است اگر درست فهم شود، اقناع لازم را در رابطه با برگزاری مذاکرات پدید خواهد آورد.
نخست اینکه؛ طبق آنچه رهبر انقلاب در پیامشان ترسیم کردهاند، ایران اسلامی پس از جنگ تحمیلی سوم در وضعیت «پیروز قطعی میدان» و «یک قدرت بزرگ» و در مقابلْ استکبار در وضعیت «سراشیبی ضعف، مقابل چشم همگان» قرار دارد. پس طرفین جنگ با چنین وضعیتهایی در حال ورود به این مذاکراتاند که خود بهخوبی مبین آن است که کدام طرف دست بالا را در این مذاکرات خواهد داشت. چگونه ممکن است که طرف پیروز در مذاکرات در موضع ضعف و دادن امتیاز و طرف شکست خورده در موضع قوت و گرفتن امتیاز باشد؟
رهبر انقلاب در پیامشان در این رابطه فرمودند: «برادران و خواهران هموطن! امروز و تا این نقطه از حماسه دفاع مقدس سوم، بهجرأت میتوان گفت که شما ملت قهرمان ایران، پیروز قطعی این میدان بودهاید… امروز طلیعه برآمدن جمهوری اسلامی بهعنوان یک قدرت بزرگ و قرار گرفتن استکبار در سراشیبی ضعف، مقابل چشم همگان آشکار شده است.
دوم اینکه؛ رهبر انقلاب در ادامه، این وضعیت را که «از برکت خون رهبر شهیدمان و سایر شهدای گلگونکفن و هموطنان مظلوم و گلهای پرپر شده مدرسه شجره طیّبه میناب، و در پی توسلات و تضرعات آحاد ملت به درگاه ربوبی و حضور مجاهدانه ایشان در میادین و محلات و مساجد، و به خاطر جانفشانیهای بیدریغ و بیمنّت و خالصانه رزمندگان جانبرکف اسلام در سپاه و ارتش و فراجا و سربازان گمنام و مرزداران، به ملت ایران ارزانی شده است» ، «نعمتی الهی» توصیف کردند، خواستار «شکر این نعمت» شدند و افرودند: «شکر عملی این نعمت، تلاش بیوقفه برای رسیدن به ایران قوی است.»
سپس ایشان «استمرار حضور مردم عزیزمان همانند چهل روزی که پشت سر گذاشتند» را در «وهلهی کنونی» به عنوان شرط ضروری برای نیل به این شعار و هدف راهبردی رهبر شهید عنوان فرموده و تصریح کردند «این حضور یک رکن مهم از منزلتی است که اینک ایران مقتدر در آن استقرار یافته است.»
پیداست که منظور از «وهله کنونی» همان آتشبس برای مذاکرات با دشمن است و رهبر انقلاب ادامه حضور مردم در جریان این مذاکرات را «رکن مهم برای تولد ایران قوی» میدانند.
بدینترتیب ایشان پس از بیان این مقدمات است که به موضوع «بناء برمذاکرات با دشمن» اشاره کرده، میفرمایند: «بنابراین نباید با اعلام بناء بر مذاکرات با دشمن، تصور شود که حضور در خیابانها لازم نیست. بلکه اگر بر فرض، ضرورتاً نوبت دوره سکوت صحنه نبرد نظامی رسیده باشد، وظیفه آحاد مردمی که امکان حضور در میادین و محلات و مساجد را دارا هستند، سنگینتر از قبل بهنظر میرسد. مسلّماً فریادهای شما در میادین، در نتیجه مذاکرات مؤثر است؛ همچنانکه عدد شگفتآور و رو به افزایش میلیونیِ پویش جانفدا برای ایران، هم از عناصر تأثیرگذار در این عرصه است. باذن الله تبارک و تعالی در اثر این نقشآفرینیها و استمرار آن، چشماندازی که در پیش روی ملت ایران قرار دارد، ظهور دورانی با شکوه و درخشان و سرشار از عزّت و سربلندی و غنا را برای ایشان نوید میدهد.. رویکرد دستیابی به «ایران هر چه قویتر» از مسیر وحدت بین اقشار مختلف جامعه میگذرد که مکرراً مورد تأکید ایشان بود.»
از این سخنانْ پرواضح است که رهبر انقلاب ـ برخلاف کسانی که میخواهند مردم حامی میدان را روبروی دیپلماسی و صحنه مذاکرات قرار دهند و اتحاد مقدس را با تحریک مردم، تبدیل به دو قطبی میدان و دیپلماسی کنند ـ از مردم میخواهند در دوران سکوت نبرد نظامی و جریان داشتن جنگ در میدان مذاکره، سنگینتر از قبل در خیابان حضور یابند چرا که فریادهای آنها در نتیجه مذاکرات مؤثر است.
حال آیا از این بیانات رهبر حکیم انقلاب میتوان چیزی جز مطالبه حمایت مردم از میدان دیپلماسی همانند حمایت از میدان نظامی برداشت کرد؟
اینجاست که نویسنده مدعی است که «پیام رهبری پادزهری علیه دو قطبیسازی میدان و دیپلماسی است.»
در انتهای پیام نیز رهبر عزیزمان صحنه مذاکرات را در کنار میدان نبرد قرار میدهند و در نجوایی که با سرورمان حضرت بقیهالله الأعظم دارند، دعای خاص حضرتشان را «برای غلبه قاطع بر دشمن چه در صحنه مذاکرات و چه در میدان نبرد» از آن امام مهربان مسئلت میکنند و میافزایند «دل بستهایم و امید داریم هر چه زودتر، هم ما و هم دشمنانمان اثر معجزهآسای آن را مشاهده کنیم، انشاءالله.»
